Je weet nooit hoe sterk je bent totdat sterk zijn je enige keuze is

Katja van Well
Afgesloten Je kunt niet meer doneren
van totaal € 250 (125%)
35% van alle vrouwen wereldwijd krijgt te maken met een vorm van geweld. De coronacrisis zorgt voor een toename van (huiselijk) geweld tegen vrouwen. In Nederland zien we een stijging, in Oeganda een verdubbeling en in Bangladesh is het aantal geweldsmeldingen met 983 procent toegenomen. Bizarre cijfers toch?! Door mee te doen aan de Women's Rights Challenge van ActionAid vraag ik aandacht voor geweld tegen vrouwen en zet ik me in om dit tegen te gaan. Vanaf 1 november ga ik iedere dag trainen om op 25 november (de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen) 35 push-ups achterelkaar te doen. Op deze manier zamel ik geld in om geweld tegen te gaan en vrouwenrechten te beschermen. Wil je mij steunen met een donatie? De opbrengst gaat naar het werk van ActionAid om de positie van vrouwen wereldwijd te verbeteren en geweld tegen te gaan. Dank je wel ❤ PS Als je zelf ook mee wilt doen aan deze challenge, meld je dan vooral aan!
Bekijk alle
€ 14 20-11-2020 | 22:14
€ 5 31-10-2020 | 23:30
€ 10,35 31-10-2020 | 15:06
€ 5 30-10-2020 | 16:30
€ 20 29-10-2020 | 19:26 Respect voor deze sterke vrouw die deze challenge doet en mijn volle steun heeft
Bekijk alle

Niet zo ver van mijn bed show

18-10-2020 | 15:27 Waarom ik meedoe met deze challenge? Buiten dat ik wel van sportieve uitdaging hou vind ik dat geweld tegen vrouwen nooit geoorloofd is. Toch krijgt 35% van de vrouwen wereldwijd te maken met geweld. In Nederland is die kans relatief kleiner, maar weet jij wat er achter de voordeur gebeurd?  Ik had zelf nooit gedacht te maken te krijgen met huiselijk geweld, maar toch is het mij ook overkomen. Toen ik 23 jaar was gaf mijn toenmalige vriend mij een kopstoot. Voor mij een afscheidscadeau dat het makkelijker maakte om de relatie te beëindigen. Drie maanden heeft het geduurd voordat ik weer toonbaar de straat op durfde. Met de zonnebril op naar de winkel, naar school, naar mijn werk. Het was heel confronterend: nu zag mijn buitenkant er net zo uit als ik me van binnen voelde.   Het is niet iets waar ik dagelijks over praat, maar wel iets wat ik nog dagelijks in de spiegel zie. Het bloed onder mijn ogen is nooit echt helemaal verdwenen en mijn neus en oogkas zijn gebarsten. Zelfs bijna 20 jaar later merk ik dat ik zelf een soort schaamte voel om erover te praten. Eigenlijk is dat vreemd, want eigenlijk moet de dader zich de ogen uit zijn kop schamen.  Kan het iedereen overkomen? In mijn geval was mijn jeugd een goede voorbereiding op deze relatie. De volwassenen in mijn leven gingen regelmatig over (mijn) grenzen heen en daarbij was geen aandacht voor mijn emoties. Ik heb geleerd mezelf weg te cijferen en mijn gevoel te negeren. Wanneer je eigenwaarde laag is denk ik wel dat potientiële daders je makkelijker vinden. Natuurlijk begon deze relatie heel anders dan hij eindigde: met een bos rozen aan de deur, romatische dinertjes en lieve woorden. Al snel veranderde dit. Hij bleek jaloers en bezitterig, maar bovendien gaf hij me vaak een slecht gevoel over mezelf. Zinnen als: "Dat is typisch voor jou", en beschuldigingen die echt nergens over gingen maar waar je je toch over wilt verdedigen. Veel ruzies liepen op lichamelijk contact uit, maar van echte mishandeling kon je nog niet echt spreken. Ik droomde 's nachts vaak heel eng in die tijd: alle tanden vielen uit mijn mond, ik werd levend opgegeten, dat soort dingen over onherstelbare lichamelijke schade. In die tijd belandde ik in een depressie, maar ik praatte er niet over.  Het lukte me niet een einde te maken aan deze relatie. De mentale gevangenis vond ik het zwaarst: je gaat geloven dat je niet de moeite waard bent. Het was voor mij echt een dieptepunt in mijn leven. Op een avond sprak ik een vriend van hem en vertelde dat ik me zorgen maakte over zijn agressieve gedrag. Hij liet me een litteken zien: een bijtafdruk in de muis van zijn hand. Hij had ruzie gehad met mijn toenmalige vriend die hem behoorlijk had toegetakeld die avond. Toch waren ze nog vrienden... Voor mij niet voor te stellen, maar dingen vielen wel op hun plek. Ik moest hier uit zien te komen. Helaas heb ik niet een heel sterk (familie)netwerk en stond ik er voor mijn gevoel alleen voor. Hulp vragen was toen (en nog niet niet) mijn beste eigenschap. Die 'vriend' gaf niet alleen een luisterend oor maar ook een kus op de dansvloer die ik beantwoordde tijdens het uitgaan.   Toen ik deze kus opbiechtte kreeg ik een kopstoot als response. Ik stond tegen een muur, dus kreeg de klap dubbel zo hard. Ik voelde het gelijk knappen en kraken en het bloed stroomde eruit. Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn leven. Gelukkig waren er snel andere bewoners bij en was de politie snel ter plaatse anders was het denk ik nog heel anders afgelopen met mij.  Een verhaal heeft altijd 2 kanten, maar zoals een vriendin van mij zei: "Ook al had je een heel leger afgewerkt, dan nog!" Deze opmerking is me altijd bijgebleven, geweld is nooit geoorloofd! Je verdient het niet om mishandeld te worden. Dit werd voor mij mijn houvast om beter voor mezelf te gaan zorgen. Ik heb in een laatste telefoongesprek duidelijk gemaakt dat ik hem nooit meer wilde zien of spreken. Hij zag het anders: het was echte liefde en het speet hem heel erg. Hij heeft me zelfs nog een tijd gestalkt, zelfs op mijn stageadres waar ik lesgaf. Gelukkig hadden we geen kinderen, anders was het veel moeilijker geweest om de banden echt door te snijden.  Dit is een moeilijke bladzijde uit mijn leven die ik niemand gun. Ik ben eruit gekomen maar helaas is geweld vaak iets waar mensen moeilijk over praten. Action aid helpt hierbij door: Campagne te voeren voor betere wetgeving die vrouwen beschermt tegen geweld thuis, onderweg en op het werk; Onderzoek te doen naar de oorzaken van geweld en dragen oplossingen aan; Trainingen te geven zodat vrouwen weten wat hun rechten zijn en hoe ze onrecht kunnen aanpakken; Vrouwen bij te staan die te maken krijgen met geweld bij in rechtszaken; Veilige opvang bieden waar dat nodig is.  Wat je verhaal ook is, geweld is nooit geoorloofd! Door mee te doen met deze challenge wil ik andere vrouwen een hart onder de riem steken. Er is nog veel werk te doen op dit gebied en daar lever ik graag mijn bijdrage aan.
Lees meer